JUNI

Opna opp

I over eitt år har me høyrt om nedstenging i ulike grader, stengde utestader, stengde kyrkjer og bedehus, stengde skular, stengde barnehagar, stengde treningssenter, stengde butikkar. Ei stund var nesten alt stengt.  Færrast mogleg nærkontaktar, mest mogleg avstand til andre – og minst ein meter, ei stund til og me to meter.  Påbod om ansiktsmaske, spriting (nytt ord!) av hendene og helst også eingongshanskar.  Alt dette for å stoppa det farlege koronaviruset.

No endrar språkbruken seg! No handlar det om å opna opp – meir og meir, i ulike trinn til alt er ope som normalt. Denne sommaren og  hausten blir nok orda «opna opp» like mykje brukte som orda «stengja ned» har vore i lang tid.

Jesus snakka arameisk, det språket som var mest brukt på hans tid. Vårt nytestamente blei først skrive på gresk, så ingen veit nøyaktig korleis Jesus snakka. Men det finst eitt og anna ord som er skrive på arameisk, slik Jesus sjølv sa det. Eg tenkjer at dei gongene Jesus blir sitert på sitt eige språk, er det spesielt viktig å få fram kva han sa!

Eitt av dei orda er «effata»! Dette ordet sa Jesus til ein døv mann – ord og lydar nådde ikkje inn til han, han var på ein måte «stengd ned» - eller stengd ute.  Med sitt «effata» opna Jesus opp øyro hans og han kunne både høyra og tala reint. (Mark 7,31-37)

Det har ikkje vore nødvendig å stengja ned kontakten med Gud i denne tida, men samlingane om Guds ord og fellesskapen med andre truande har vore sterkt avgrensa. Mange har sakna det og gler seg til at alle tiltak blir oppheva.

Jesu «effata» minner oss om kva som er trua sin kjerne – det er å vera open.  Open for Gud, open for gåvene hans, open for menneska rundt oss – både at me er opne for dei, og at dei kan vera opne for oss.  Å vera open er å tru! Er du open for Gud, trur du på han.

Det er ikkje alle som føler at det å vera opne kjenneteiknar kristne – kanskje tvert i mot, at det er å stengja seg ute – eller stengja andre ute, ta avstand frå, isolera seg. Kanskje i redsle for å bli «smitta» av det som er utanfor. Ei form for kristeleg koronatiltak.

Jesu «effata» bør få oss til å spørja: Korleis kan eg vera meir open for Gud, korleis kan eg vera meir open for andre – uansett kven dei er, og korleis kan andre får vera meir opne for meg?  Å «opna opp» er kjerneord for alle som trur, kjerneord for alle som vil bli truande.

I teksten om den døve var det ikkje den døve som opna opp – men det var Jesus som opna øyra hans. Det er Jesus som vil opna oss også, opna øyra våre, sansane våre, hjarta vårt. «Effata» er eit under, ikkje eit tiltak.  Å vera opne er for oss å la han få sleppa til, han som gjer oss opne, gjer oss uredde, gjer oss trygge, gjer oss inkluderande – kort sagt: Han som gjer oss truande!

 

Gunnar Nesse

MAI

Sal 23 «Herre er min hyrde, det mangler meg ingen ting. Han har meg ligge i grøne enger, han leder meg til kvilens vatn»

I 1898 blei Clive Staples Lewis født i Belfast i Irland. Han vaks opp i ei kristen heim, men allereie som ung tenåring erklærte han seg som ateist og sa seinare rett ut at han rett og slett ikke fann bevis for at verken den kristne trua eller nokre andre religionar var sanne.

Lewis var akademiker og underviste både på det velkjente Oxford University i england, og seinare hadde han stilling som professor på Cambride University. Clive var ein svært gløgg person med ein heilt spesiell egen evne til å tenke fram logiske og enkelt forståelige forklaringar på ofte svært vanskelige filosofiske spørsmål. I vaksen alder hadde Lewis ein dag ein lang spasertur og samtale med to av sine gode kristne venner. Den eine av desse var J.R.R Tolkien (som blant anna har forfatta Ringenes Herre). Denne enkle spaserturen skulle snu opp ned på livet til ateisten Clive Staples Lewis, og i ein alder av 33år konverterte han tilbake til kristendommen og blei ein forkjempar og apoleget for den kristne trua.

Dei fleste av oss kjenner idag denne mannen som C.S Lewis, forfatteren som blant anna har skrive Narnia-bøkene. Lewis hadde lagt merke til ein ting i folkelivet rundt om i verden; at alle mennesker var på søken etter ein slags uhåndgripelig indre fred, og etter ein uhåndgripelig indre lykke. Deretter hadde han observert det merkverdige; at det virka ikkje som om noko denne verden hadde å tilby oss faktisk kunne gi oss denne freden og lykken og freden som vi søkte. Hør kva Lewis skriv (utdrag fra boka «Mere Christianity): «Når eg finn i meg sjøl begjæringer som ingenting i denne verden kan tilfredstille, så er den einaste logiske forklaringen den; nemlig at eg egentlig er skapt for ein anna verden.» (altså Guds rike) Jesus er nemlig den einaste som kan skjenke mennesket denne indre freden.

Ein sau som ligg i ei grønn eng, det er ein mett sau. Ein anna plass (i samme bok) seier C.S Lewis: «Ein bensinmotor er designet for gå på bensin, og vil ikkje fungere skikkelig på noko anna drivstoff. Gud designet den menneskelige maskin til å «gå på» han sjøl. Gud sjøl er drivstoffet som vår ånd er skapt til å forbrenne. Derfor kan Gud ikkje gi oss sann lykke eller sann fred utenom gjennom han selv, for utenom Gud eksisterer dette rett og slett ikkje» Jesus sa til disiplane sine før han blei tatt opp til himmelen (Joh.14,27) «Fred etterlet eg dykk, min fred gjer eg dykk, ikkje den fred som verden gjer…» Så kva er då denne freden er det Jesus har etterlatt oss? Jo det er er fred med Gud. DET er den freden som verden ikkje kan gi. Og Paulus seier derfor i Fil 4,7»..og Guds fred, som overgår all forstand skal bevare dykkar hjarte».

Ein kristen er slett ikkje fritatt fra vanskeligheter og motgong, men tvert imot kan ein kristen møte vanskeligheter og motgong nettopp fordi han er ein kristen. Men ein som har tatt si tilflukt til Jesus kan tilmed i motgongen være akkurat som sauen som ligg i grønne enger, ved tvilens vatn.

Simon Madsen

APRIL

God helg - Inga Lill Nord Nyvoll :-)

 

Det var sent på kvelden og jeg foldet hendene for å be.

“O, du som metter liten fugl..” begynte stemmen i hodet mitt.

Nei. Jeg prøvde igjen.

“O, du som metter lit..”.

Var det en stund siden jeg hadde bedt? Siden jeg hadde foldet hendene “sånn på ordentlig”? Og ikke til et bordvers?

Litt sjokkert begynte det å demre for meg at dagene har gått. Kanskje til og med ukene. Hvor ble tiden av? Hva skjedde?

Jeg fant frem Bibelen min. Den lille med med slitasjer i omslaget og med alle de små notatene inni. Jeg åpnet den på midten, og fant meg selv ennå mer sjokkert enn tidligere: en klatt med støv, en såkalt hybelkanin. Kall det hva du vil. Det var støv i Bibelen min!

Litt irritert blåste jeg bort hybelkaninen og begynte å lese noen setninger på en av sidene. Det er jo så mye vakkert her, tenkte jeg.

Boka som gang på gang inspirerer til undring, håp og trygghet. Jeg forstår ikke alt og kjenner ikke alt, men Bibelen har aldri sluttet å si noe nytt inn i livet mitt.

I Johannes evangelium 1:1 står det: “I begynnelsen var Ordet. Ordet var hos Gud, og Ordet var Gud.”

Det er mye i verden som er ufordrende og utrygt. Det er også mye som er vakkert! Men det aller vakreste, er sannheten om at Gud er den samme. Det har han alltid vært, og det vil Han alltid være. Ingenting kan rive oss ut i fra Hans hånd. Han har uendelig kjærlighet for hver eneste en av oss, og lengter etter å møte oss i bønn, og gjennom Ordet.

Hvorfor ikke gi det en ny sjanse?

God helg!

MARS

Søndagens tekst denne veka:

36 Ein av farisearane bad Jesus eta hos seg. Og han gjekk inn i huset til farisearen og tok plass ved bordet. 37 No var det ei kvinne der i byen som levde eit syndefullt liv. Då ho fekk vita at Jesus låg til bords hos farisearen, kom ho dit med ei alabastkrukke med dyr salve. 38 Ho vart ståande bak Jesus, nede ved føtene, og gret. Så tok ho til å fukta føtene hans med tårene og tørka dei med håret sitt. Ho kyste føtene hans og smurde dei med salven. 39 Då farisearen som hadde bede han heim, såg det, tenkte han med seg: «Var denne mannen ein profet, visste han kva slag kvinne det er som tek i han, at ho lever eit syndefullt liv.»
    40 Då tok Jesus til orde og sa til farisearen: «Simon, eg har noko å seia deg.» «Tal, meister», svara han. 41 Jesus sa: «To menn stod i skuld til ein som lånte ut pengar. Den eine var skuldig fem hundre denarar, den andre femti. 42 Men då dei ikkje hadde noko å betala med, ettergav han dei begge skulda. Kven av dei vil halda mest av han?» 43 «Den han ettergav mest, tenkjer eg», svara Simon. «Du har rett», sa Jesus. 44 Så vende han seg til kvinna og sa til Simon: «Ser du denne kvinna? Eg kom inn i ditt hus; du gav meg ikkje vatn til føtene mine, men ho fukta dei med tårer og tørka dei med håret sitt. 45 Du helsa meg ikkje velkomen med eit kyss, men ho har ikkje halde opp med å kyssa føtene mine heilt frå eg kom inn. 46 Du salva ikkje hovudet mitt med olje, men ho smurde føtene mine med velluktande salve. 47 Difor seier eg deg: Dei mange syndene hennar er tilgjevne, difor har ho vist stor kjærleik. Men den som får tilgjeve lite, elskar lite.» 48 Så sa han til kvinna: «Syndene dine er tilgjevne.» 49 Då tok dei andre gjestene til å tenkja med seg: «Kven er han, som jamvel tilgjev synder?» 50 Men Jesus sa til kvinna: «Trua di har frelst deg. Gå i fred!»

 

Februar

Luk 7,36-50

Kva betyr nåde? Og kva gjer nåden med oss? I møtet med kvinna i Simons hus utviser Jesus nåde på ein måte som gjer den forståeleg for oss. Eit selskap hos ein farisear blir avbrote av at det kjem inn ei kvinne som folket såg på som svært syndefull. Ho opnar ei krukke med ein svært kostbar salve, og heile huset blir fylt av godlukt. Så begynner ho å smørja inn føtene til Jesus og tørkar dei etterpå med håret sitt. Jesus tek i mot kvinna og det ho gjer for han. Eg kan sjå ho for meg der ho set og gret ved Jesu føter. Jesus skjønar at livet verkeleg er vanskeleg for kvinna, det er utleverande å leggja seg ned ved nokon sine føter og gråta. Jesus gjorde tårene til noko betydningsfullt og vakkert. Lengten til kvinna var ordlaus, men likevel fann ho han som kunne gje henne fred.

Dette er nåde; kvinna kom inn i Simons hus med bøygd hovud, men kan gå ut med løfta hovud, med fred i hjarta. Ho er blitt oppreist og tilgitt.

Nåde er at Jesus tek i mot oss sjølv om me kjem utan å klara å finna orda eller har mot til å seia dei fram. Nåde er at Jesus vil oss vel.

Kva gjer nåden med oss? Jesus sa: «Dei mange syndene hennar er tilgjevne, difor har ho vist stor kjærleik.» Då folket stilte Jesus kritiske spørsmål fortsette Jesus med å seia dette til kvinna: «Trua di har frelst deg. Gå i fred!»

Ein fin måte me kan bli minna om Jesu nåde og fred, finn me i 1. Kor 1,3:

Nåde vere med dykk, og fred frå Gud vår Far og Herren Jesus Kristus! Amen.

God helg! Helsing Laila Hansen Røksund

 

Januar

Hei⚘
Det er fortsatt usikkert kva tid me kan få lov til å samlast på bedehuset. Me har derfor lyst å utfordre oss sjølv til å starte opp med nokre digitale sendingar frå bedehuset vårt. Søndag 24.januar kl 19, kan du følgje sendinga via Gilje bedehus si facebook-side eller inne på www.giljebedehus.net.
Då skal Marit H. Ådnanes ha andakt, Simon Madsen spele piano, og fleire lokale songarar delta. Me gler oss
Me vil også fortsetje med "God helg-helsing" kvar månad på nett, og søndagsskulen sine innlegg på enkelte søndagar.
Fellesskapet med andre kristne er med på å styrke og bevare oss som kristne. I ei tid når det å møtast ikkje er sjølvsagt, vil eg minne om eit løfte i Bibelen, 5.Mos. 31,6:
"Herren sjølv skal gå framfor deg. Han skal vera med deg. Han sviktar deg ikkje og går ikkje frå deg. Ver ikkje redd og mist ikkje motet"
Han ser deg, og ønskjer å vera deg nær
God søndag frå Ingerid⚘
 

Desember

Av og til skjer det uventende ting med oss som snur hele livet vårt på hodet. Mennesker vi er glad i, blir syke. Mennesker vi ønsker å ha med oss for alltid, blir plutselig borte. Jobben vi elsker, mister vi og dagene gir ikke samme mening. En koronapandemi gjør det vanskelig å håpe, og å se fremover. I alle disse periodene av livet, kan det være vanskelig å stole på Gud. Selvom vi vet hvem han er, kan det være vanskelig å se det. Likevel kan vi lese gjennom hele Bibelen løfter som Gud har gitt til oss mennesker, som bekrefter og stadfester at det er HAN vi kan stole på, det er han vi kan vende oss til. Uansett omstendigheter, uansett tid på døgnet, uansett hva vi føler og tenker. Vi er heldige som får tro på en Gud som tåler hele oss, også de dagene vi kan synes det er vanskelig å stole på han.
 
Derfor ønsker jeg i dag å minne oss på 6 gode grunner til hvorfor vi kan stole på Gud.
 
<3 Han kjenner deg med navn. Jesaja 43:1 sier: Og nå, så sier Herren, som skapte deg, Jakob, som dannet deg, Israel: Frykt ikke! Jeg har gjenløst deg, kalt deg ved navn, du er min.
 
<3 Han vil kjempe for oss. 2 Mosebok 14:14 forteller oss at " Herren skal stride for dere, og dere skal være stille."
 
<3 Han tenker på deg. Dette får vi bekreftet i Salme 139:16. «Da jeg bare var et foster, så dine øyne meg. I din bok ble de alle oppskrevet, de dagene som ble fastsatt da ikkje én av dem var kommet.»
 
<3 Han har en plan for deg. I Jeremia sier Herren «For jeg vet de tanker jeg har om dere, sier Herren. Det er fredstanker og ikke tanker til ulykke. Jeg vil gi dere fremtid og håp.»
 
<3 Han er vår tilflukt. Salme 62:6-8: Bare i håp til Gud vær stille, min sjel, for fra ham kommer mitt håp. Han alene er min klippe og min frelse, min borg. Jeg skal ikke rokkes. Hos Gud er min frelse og min ære, min sterke klippe, min tilflukt er i Gud.
 
<3 Han er alltid med deg. Matteus 28. «Og se, jeg er med dere alle dager inntil verdens ende!"
 
Helsing Vilde Tvenning Mæland
 
 

November

God helg!

Det er mange i dag som slit med tunge og vanskelege ting igjennom livet, både med jordiske ting og i det åndelege livet. For ein kristen kan det komma mørke og tvil, og mismotet sig inn i sjela. Og når det vert slik for oss som det står i sangen (sangboka nr. 442): «Når all min misgjerning så stor og så svær, meg sier at jeg ingen barnerett har», og du fortvilar og spør: Kva er vegen ut av dette mørke? Og du ser at dette kan du ikkje komme ut av sjølv. Les då vidare i sangen: «Da roper det navnet så høyt i min sjel, at blodet, ja blodet har allting gjort vel». Og i tru til dette evangeliet blir du løyst ut i frihet, frelst.

«Når djevelen sier: Du er ikkje så at nåden i Kristus deg tilhøre må. Da roper det navnet: Men slik er dog jeg, at jeg tar imot selv en synder som deg». Les heile sangen nr. 442 i Sangboka.

Tenk at Jesus vil ta imot syndarar, slik du og eg er etter syndefallet, og kle oss i si rettferds drakt, som er utan flekk og lyte, heilt fullkommen. Det er Jesu verk åleine. Frelsa er ferdig, me kan ingenting gjera, men i tru får me ta imot denne gåva, av nåde.

Vi synd og nåde bytter og jeg er Jesu brud. Luther seier at dette er eit salig bytte. Då kan me syngja: «Alltid salig, om ei alltid glad, fer eg vegen heim til Sions stad. Om min Frelsar syng eg glad mitt kvad: Han har gjort meg salig».

Måtte me få kvila i dette nåderike evangeliet, både i mørke og lyse dagar. Og vår bønn må vera at Guds ord blir forkynt klart og reint til frelse for vårt folk.

God helg

Helsing Nora Mæland

 

Oktober

Funderingar 

Gjekk dåke og funderte, tenkte på ting når dåke var små?

Eg gjorde!

Meitemarken – og dei små knallraude krypa i åkeren når me tok opp potetene - heilt reine i den skitne molda?

Kvit mjølka av grønt gras - strandnelliken  på mest nakne berg, vevkjerringa sine fantastiske nett.

Dette – og tusen andre ting lurte eg på som barn – og gjer det enno!

Mykje kan sikkert forklarast, men eg trur på ein skapar som har skapt og sett alt i system. Når eg ser dette, frå det endelause universet til den minste detalj, anar eg at Guds kjærleik til oss må vera ufatteleg stor.

Me menneska rotar det ofte til, i forhold til Gud og kvarandre, og me har vel ikkje fare så klokt fram med skaparverket me er sett til å forvalta.

Likevel innbyr Gud oss til seg, til ei forandring som ikkje kan forklarast med fysiske lover:

Jes. 1, 18: Kom, lat oss gjera opp vår sak! seier Herren. Om syndene dykkar er som purpur, skal dei bli kvite som snø, om dei er raude som skarlak, skal dei bli kvite som ull. 

1.Joh. brev. 4,10-11: Ja, dette er kjærleiken, ikkje at vi har elska Gud, men at han har elska oss og sendt sin eigen Son til soning for syndene våre.

Mine kjære, har Gud elska oss så, då skuldar òg vi å elska kvarandre.

Denne innbydinga, kjærleiken som Gud gjev tilbyd oss – det Bibelen kallar NÅDE – kan me godt gje oss tid til å fundere på - og ta imot.

Eg lurer no litt på om ikkje desse fire bokstavane N-Å-D-E, har noko å sei for korleis me ser på kvarandre òg!

 

God helg!

Mvh Norvald Ådnanes

September

 

Jesus sin seier er vår seier

 

Joh. 6,39-40: «Og det han vil,han som sende meg, er at eg ikkje skal mista nokon av alle dei han har gjeve meg,men reisa dei opp på den siste dagen. For det vil Far min, at kvar den som ser Sonen og trur på han,skal ha evig liv, og eg skal reisa han opp på den siste dagen»

Ein gong vart det rive eit stort lagerhus på kaien i Oslo. Rivinga vart filma og vist som eksempel på kor flinke rivingsekspertar er. Dei hadde plassert dynamitt på mange strategiske punkt. Då dei sette i gang eksplosjonen med å trykke på ein knapp, berre sank heile den store bygningen på mange etasjar saman. Den sank rett ned i ei stor støvsky.

Dette kan vera eit bilde på kor brutal døden kan koma. Me veks opp og utviklar oss med mykje omsorg og arbeid gjennom mange år, akkurat som eit digert pakkhus treng mykje tid og planleggjing med å byggjast. Så blir me vaksne og får våre oppgaver i livet, slik pakkhuset hadde sine funksjonar gjennom mange år. Så på eit øyeblikk kan døden riva oss ned, slik pakkhuset sank saman på få sekundar. Alt er brått slutt !

Seinare vart denne rivingsfilmen vist i sakte kino baklengst: Ein stor grushaug byrjar så vidt å lea på seg. Det blir etter kvart ei stor støvsky over den. Opp av støvskya reiser det seg langsomt ein bygning steg for steg oppover til alle etasjane er på plass og heile bygningen er intakt igjen. Ingen ting mangla.

Ein som såg denne filmen skriv: «Då såg eg Guds smil og høyrde Guds preken om kva som skal skje med den som har trua på Jesus Kristis levande i seg» Om livet detter i grus – døden inntreffer, skal det reisa seg igjen. Jesus sitt liv på jorda sluttar av som ein slik baklengst film. Då alt såg ut til å vera lagt i grus, stod han lys levande opp av grava med ein evighet i glede framfor seg. Han kom ut av døden med makt og myndighet til å gi den same «baklengsfilmen» virklighet for alle som trur på han.

Det er Jesus sjølv som seier dette, til alle oss som synest me er uverdige for Himmelriket, til alle oss som kjempar med tru og tvil , til alle oss som ikkje synest me har noko å stilla opp med når livet raknar: « Den som ser Sonen og trur på han,skal ha evig liv, og eg skal» – ja nettopp!- «reisa han opp på den siste dagen»

 

Ha gode dagar folkens i trua på Jesus, bibellesing og bøn !

 

Venleg helsing

Lars Gunnar Ersland

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Direkte sendiger frå Lyngdal bibelcamp : https://www.facebook.com/bibelcampen/ 

 

http://www.nrk.no/andakten/1.12014031